مسوول برنامه جهانی غذا در افغانستان میگوید که این کشور در میان کاهش کمکهای بشردوستانه و افزایش رویدادهای شدید اقلیمی، با بحران جدی گرسنهگی و سوءتغذیه روبهرو است.
جان آیلیف، مدیر برنامه جهانی غذا در افغانستان در مقالهای که روز چهارشنبه، ۲۸ اسد، در مجله «پراسپکت» منتشر شده، گفته است که در یک کلینیک در شهر هرات، زنان را دیده که کودکان دچار سوءتغذیه شدید خود را برای دریافت کمک آورده بودند.
او گفته است که تیم برنامه جهانی غذا در سه ماه گذشته بهدلیل نداشتن مواد غذایی، ناچار شده تمام افرادی را که برای دریافت کمک به مرکزهای این نهاد مراجعه میکنند، برگرداند.
به گفته وی، افغانستان در زمانی با بالاترین سطح ثبتشده سوءتغذیه روبهرو شده که خشکسالی، زلزلهها و سیلابهای ناگهانی نیز بر وضعیت انسانی این کشور افزوده است.
آیلیف تصریح کرده است که رکود اقتصادی، بیش از ۱۲ میلیون تن را در افغانستان با گرسنهگی حاد روبهرو کرده است.
مدیر برنامه جهانی غذا در افغانستان افزوده است که بستهشدن مرز پاکستان در اکتوبر ۲۰۲۵ و سپس اختلال در مسیر انتقال کمکها از طریق تنگه هرمز در فبروری امسال، رساندن مواد غذایی به افغانستان را دشوارتر کرده است.
براساس این مقاله، پس از بستهشدن مسیرهای اصلی انتقال، کمکهای غذایی برنامه جهانی غذا از مسیر آسیای مرکزی و دریای خزر به افغانستان انتقال داده شده که در برخی موارد انتقال آن تا سه ماه زمان برده است.
آیلیف گفته که برنامه افغانستان برنامه جهانی غذا اکنون تنها ۱۲ درصد تمویل شده است.
او افزوده است که کاهش کمکهای بریتانیا نیز حمایت این کشور از برنامههای افغانستان را ۳۹ درصد کاهش داده و برنامه جهانی غذا ناچار شده برخی برنامههای نجاتبخش، از جمله برنامه جلوگیری از قحطی را متوقف کند.
در این مقاله همچنین آمده که افغانستان با افزایش رویدادهای شدید آبوهوایی از جمله خشکسالی، بارندهگیهای شدید و سیلابها روبهرو است که وضعیت مردم آسیبپذیر را دشوارتر کرده است.
مدیر برنامه جهانی غذا هشدار داده است که کاهش کمکهای بشردوستانه میتواند در ماههای آینده به افزایش مرگومیر کودکان در افغانستان منجر شود.
افغانستان با یکی از جدیترین بحرانهای بشری و غذایی خود روبهرو است. کاهش کمکهای بشردوستانه، خشکسالی، سیلاب و مشکلات اقتصادی، دسترسی خانوادهها به غذا و خدمات صحی را دشوارتر کرده است.
برنامه جهانی غذا پیش از این نیز هشدار داده بود که میلیونها افغان برای تأمین غذای کافی به کمکهای بشردوستانه نیاز دارند.
کاهش بودجه نهادهای امدادرسان، توانایی این سازمانها برای رسیدهگی به خانوادههای آسیبپذیر، بهویژه کودکان و زنان را محدود کرده است.
