من به‌عنوان یک دختر معترض، امیدوارم که هرچه زودتر روزنه‌ای از امید و روشنایی در افغانستان پدیدار شود و طالبان از قدرت کنار بروند.

من مقاومت زنان افغانستان را تنها در اعتراض‌های خیابانی نمی‌بینم. هرچند آرزو داشتم خیابان‌ها هرگز خالی نمی‌شد، اما همین که زنان افغانستان توانسته‌اند هویت خود را حفظ کنند و با وجود همه خطرها همچنان به اعتراض ادامه دهند، خود نوعی مقاومت است. مقاومت زنان افغانستان فراتر از خیابان جریان دارد؛ در خانه‌های مخفیانه‌ای که دختران در آن آموزش می‌بینند، در زنانی که به دیگران آموزش می‌دهند، در کسانی که از یکدیگر حمایت می‌کنند و برای افزایش آگاهی و ساختن آینده‌ای بهتر تلاش دارند.

همچنین کسانی که برای حفظ عزت، هویت و رسیدن به آرزوهای خود کوشش می‌کنند، بخشی از همین شیوه‌های گوناگون ایستادگی هستند. زنانی که در مکان‌های مخفی تدریس می‌کنند یا درس می‌خوانند و یا در کورس‌های آنلاین شرکت می‌کنند، کار بسیار ارزشمندی انجام می‌دهند. این تلاش‌ها در شرایط کنونی جلوه‌های مهمی از مقاومت و پایداری به شمار می‌روند و نشان می‌دهند که مبارزه تنها در خیابان معنا پیدا نمی‌کند.

همچنین زنانی که امروز با حفظ عزت و عزت‌نفس خود از خانواده‌هایشان حمایت و محافظت می‌کنند، نوع دیگری از مقاومت را به نمایش می‌گذارند. این نیز یک مقاومت خانوادگی است که توانایی، مسئولیت‌پذیری و استواری زنان افغانستان را نشان می‌دهد.

حتی کسانی که با وجود سرکوب‌ها و شرایط دشوار کنونی هنوز به زندگی امیدوارند و به مسیر خود ادامه می‌دهند، نماد مقاومت و ایستادگی زنان افغانستان هستند. اینکه امید خود را از دست نداده‌اند و در هر عرصه‌ای به فعالیت ادامه می‌دهند، خود نشانه شجاعت و استواری است. آنان اندیشه و آگاهی خود را زنده نگه داشته‌اند و من به آنان افتخار می‌کنم و برای همه‌شان آرزوی سلامتی دارم.

امیدوارم زنان افغانستان به آن سطح از آگاهی، توانایی و قدرت برسند که بتوانند بار دیگر به خیابان‌ها بیایند و صدای خود را بلند کنند. این آرزوی من است.

گروه طالبان حقوق اساسی مردم را سلب کرده است؛ از زنان و مردان گرفته تا جوانان و کودکان. همه در شرایطی قرار دارند که نقض گسترده حقوق بشر بر زندگی آنان سایه افکنده است.

مردم می‌توانند با یک صدای مشترک، سرنوشت و زندگی خود را تغییر دهند و از هر راهی که ممکن است، صدای خود را بلند کنند. می‌دانم که امروز هیچ سازوکار یا نهاد حقوق بشری قدرتمندی وجود ندارد که بتواند مردم را به‌صورت منسجم حمایت کند و امنیت آنان را تضمین نماید؛ اما ما مبارزه را با یک صدای واحد آغاز کردیم، در حالی که تقریباً هیچ امکاناتی در اختیار نداشتیم.

می‌پذیرم که نتوانستیم شرایط را به‌طور کامل تغییر دهیم، اما توانستیم مانع مشروعیت‌بخشی و به‌رسمیت‌شناخته‌شدن طالبان شویم. همچنین تاریخ مبارزه و ایستادگی زنان معترض افغانستان را پایه‌گذاری کردیم؛ زنانی که در برابر یکی از سرکوبگرترین و خشن‌ترین گروه‌های معاصر ایستادند و صدای اعتراض خود را خاموش نکردند.

امروز، پس از سال‌ها مبارزه، باور دارم که مقاومت زنان افغانستان تنها در خیابان خلاصه نمی‌شود. از آموزش پنهانی و یادگیری مخفیانه گرفته تا حمایت از خانواده، حفظ هویت، زنده نگه‌داشتن امید و ادامه زندگی با عزت، همه و همه شیوه‌های گوناگون ایستادگی‌اند. این مقاومت فراتر از خیابان است؛ مقاومتی که هر روز در زندگی زنان افغانستان جریان دارد و آینده‌ای متفاوت را نوید می‌دهد.