دفتر هماهنگکننده کمکهای بشردوستانه سازمان ملل متحد (اوچا) هشدار داده است که کمبود بودجه، روند آمادهگی برای کمکرسانی زمستانی در افغانستان را با چالش روبهرو کرده و ممکن است شمار زیادی از خانوادههای نیازمند در فصل سرما به کمکهای ضروری دسترسی پیدا نکنند.
اوچا در گزارش تازه خود درباره وضعیت بشردوستانه افغانستان در ماه اکتوبر که روز چهارشنبه، ۲۷ عقرب، منتشر شده، گفته است که برای اجرای برنامه پاسخگویی به نیازهای بشردوستانه سال ۲۰۲۶، به یک میلیارد و ۷۱۰ میلیون دالر نیاز است، اما تا پایان ماه اکتوبر تنها ۵۵۰ میلیون دالر آن فراهم شده است.
بربنیاد گزارش، ۶۸ درصد بودجه مورد نیاز این برنامه هنوز تامین نشده و کمبود منابع مالی، توانایی نهادهای امدادرسان برای حمایت از آسیبپذیرترین خانوادهها در آستانه زمستان را محدود کرده است.
اوچا گفته است که بارش برف سنگین و سرمای شدید در بسیاری از ولایتها ممکن است راههای مواصلاتی را مسدود کند و دسترسی مردم به بازارها، مراکز صحی و خدمات اساسی را دشوار سازد.
این وضعیت برای خانوادههایی که از پیش با فقر، ناامنی غذایی و کمبود فرصتهای درآمدزایی روبهرو هستند، فشار بیشتری ایجاد میکند.
این نهاد افزوده است که بخش امنیت غذایی و زراعت، با وجود گستردهگی نیازها، تنها ۱۸.۲ درصد بودجه مورد نیاز خود را دریافت کرده است.
بخش سرپناه اضطراری و اقلام غیرغذایی نیز تنها ۱۵.۱ درصد، برنامههای آب، حفظالصحه و بهداشت ۱۶.۶ درصد و بخش تغذیه ۱۶.۳ درصد بودجه مورد نیاز را به دست آوردهاند.
در همین حال، بخش صحت ۴۵.۴ درصد بودجه مورد نیاز خود را دریافت کرده است؛ با این حال، اوچا میگوید که کمبود منابع میتواند دسترسی خانوادههای نیازمند به خدمات درمانی را در شرایطی که خطر بیماریهای فصلی، بهویژه عفونتهای تنفسی، افزایش مییابد، محدود سازد.
اوچا تاکید کرده است که نهادهای امدادرسان در حال انتقال و ذخیرهسازی پیشاپیش مواد و تجهیزات کمکی هستند تا پیش از دشوارشدن دسترسی به مناطق دوردست، کمکها به این مناطق برسد، اما ادامه کمبود بودجه، اولویتبندی کمکها را ناگزیر ساخته و خطر محروم ماندن شماری از نیازمندان را افزایش داده است.
گفتنی است که افغانستان در حالی به استقبال زمستان میرود که میلیونها تن با فقر، بیکاری، ناامنی غذایی و کاهش توان خرید روبهرو هستند.
در مناطق سردسیر و دوردست، برفباری و یخبندان معمولاً راههای مواصلاتی را مسدود کرده و دسترسی خانوادهها به مواد غذایی، خدمات صحی و بازارها را دشوارتر میسازد.
همزمان، کاهش منابع مالی نهادهای امدادرسان و کمبود کمکهای بینالمللی، نگرانیها درباره دسترسی نیازمندان به سرپناه، مواد غذایی، سوخت و خدمات درمانی را افزایش داده است.













